Wypalenie zawodowe pielęgniarek — Część 3: Wzór analizy APA-7

Rozdział 3. Analiza statystyczna wyników badań własnych (Wzór)

Poniższy tekst stanowi zanonimizowany, syntetyczny model rozdziału badawczego magisterskiej pracy dyplomowej na kierunku Pielęgniarstwo. Prezentuje standard redakcyjny, sposób konstruowania tabel oraz styl narracji wymagany przez promotorów na polskich uniwersytetach medycznych.

3.1. Charakterystyka grupy badawczej

Badaniem objęto grupę $N = 120$ pielęgniarek i pielęgniarzy zatrudnionych w szpitalu wielospecjalistycznym. Średni wiek badanych wynosił $M = 39{,}45$ lat ($SD = 9{,}82$; min. 23, maks. 61 lat).

W strukturze zatrudnienia wyodrębniono dwa główne systemy organizacji czasu pracy:

• System 12-godzinny (dwuzmianowy, dyżurowy): $n = 78$ osób ($65{,}0%$),
• System 8-godzinny (jednozmianowy): $n = 42$ osoby ($35{,}0%$).

Pod względem specyfiki oddziału szpitalnego badane osoby podzielono na personel oddziałów zabiegowych i operacyjnych ($n = 58$; $48{,}3%$) oraz oddziałów zachowawczych ($n = 62$; $51{,}7%$).

3.2. Właściwości psychometryczne zastosowanych narzędzi

Rzetelność zastosowanych w badaniu standaryzowanych skal psychometrycznych oszacowano za pomocą współczynnika zgodności wewnętrznej $\alpha$ Cronbacha:

• Kwestionariusz Wypalenia Zawodowego (MBI-HSS): Wyczerpanie emocjonalne ($\alpha = 0{,}89$), Depersonalizacja ($\alpha = 0{,}76$), Obniżone poczucie dokonań osobistych ($\alpha = 0{,}81$).
• Skala Uogólnionej Własnej Skuteczności (GSES): $\alpha = 0{,}87$.
• Inwentarz do Pomiaru Radzenia Sobie ze Stresem (Mini-COPE): średnia rzetelność dla 14 strategii wahała się od $\alpha = 0{,}68$ do $\alpha = 0{,}84$.

Uzyskane wartości współczynników $\alpha$ Cronbacha przekroczyły przyjęty w literaturze metodologicznej próg akceptowalny ($0{,}70$), co potwierdza wysoką rzetelność pomiaru w badanej próbie.

3.3. Weryfikacja założeń statystycznych

Przed przystąpieniem do testowania hipotez zbadano zgodność rozkładów zmiennych ilościowych z rozkładem normalnym przy użyciu testu Shapiro-Wilka. W przypadku skal MBI-EE ($W = 0{,}982$; $p = 0{,}114$), MBI-DP ($W = 0{,}978$; $p = 0{,}068$) oraz GSES ($W = 0{,}986$; $p = 0{,}245$) statystyki nie osiągnęły progu istotności statystycznej ($p > 0{,}05$), co uprawniło do zastosowania parametrycznych testów różnic i korelacji.

Jednorodność wariancji między porównywanymi podgrupami zweryfikowano testem Levene’a. W analizach, w których wariancje okazały się jednorodne ($p > 0{,}05$), zastosowano klasyczny test $t$-Studenta dla prób niezależnych. W przypadku braku jednorodności wariancji posłużono się korektą Welcha.

3.4. Weryfikacja hipotez badawczych

Hipoteza H1: Staż pracy a nasilenie wyczerpania emocjonalnego

H1: Pielęgniarki o stażu pracy powyżej 10 lat wykazują istotnie wyższy poziom wyczerpania emocjonalnego w porównaniu z personelem o stażu krótszym.

W celu weryfikacji hipotezy pierwszej przeprowadzono test t-Studenta dla prób niezależnych, dzieląc próbę na dwie grupy stażowe: do 10 lat ($n_1 = 54$) oraz powyżej 10 lat ($n_2 = 66$).

Wykazano statystycznie istotną różnicę między badanymi grupami: $t(118) = 5{,}26$; $p < 0{,}001$; $d = 0{,}96$. Pielęgniarki ze stażem powyżej 10 lat charakteryzowały się istotnie wyższym nasileniem wyczerpania emocjonalnego ($M = 28{,}15$; $SD = 7{,}12$) niż pielęgniarki o stażu do 10 lat ($M = 21{,}42$; $SD = 6{,}85$). Siła zaobserwowanego efektu mierzona wskaźnikiem d Cohena była duża ($d > 0{,}80$). Wynik ten w pełni potwierdza postawioną hipotezę badawczą H1.

Hipoteza H2: Poczucie własnej skuteczności a strategie radzenia sobie ze stresem

H2: Istnieje dodatni związek między uogólnionym poczuciem własnej skuteczności a stosowaniem aktywnych strategii radzenia sobie ze stresem oraz ujemny związek z unikaniem.

Do oceny siły i kierunku zależności zastosowano współczynnik korelacji r Pearsona. Analiza wykazała statystycznie istotny, dodatni związek między wynikiem ogólnym GSES a strategią Aktywne radzenie sobie ($r = 0{,}42$; $p < 0{,}001$; 95% CI [0,26; 0,55]) oraz strategią Planowanie ($r = 0{,}38$; $p < 0{,}001$).

Jednocześnie odnotowano istotną ujemną korelację między poczuciem własnej skuteczności a strategią Zaprzestanie działań ($r = -0{,}34$; $p < 0{,}001$) oraz Obwinianie siebie ($r = -0{,}29$; $p = 0{,}001$). Uzyskane korelacje świadczą o tym, że wyższe zasoby osobiste pielęgniarek sprzyjają konstruktywnemu, zadaniowemu konfrontowaniu się ze stresem klinicznym, co potwierdza hipotezę H2.

3.5. Podsumowanie i wnioski metodologiczne

Przeprowadzone analizy empiryczne dostarczyły jednoznacznych dowodów potwierdzających założone hipotezy badawcze. W rozdziale 4 (Dyskusja) uzyskane rezultaty zostaną skonfrontowane z danymi literaturowymi z zakresu ergonomii pracy pielęgniarskiej i psychologii zdrowia.